Edukacja pozaformalna to moja siła!

ParlamentMam wielką przyjemność podzielić się informacją, że WikiAkademia jest częścią projektu Non-Formal Education is My Power! prowadzonego przez Oddział Opolski Polskiego Związku Głuchych, a realizowanego ze środków programu Erasmus +. Szkolenie ma wymiar szczególny ponieważ pierwszy raz skupia grupę osób pracujących z młodzieżą nie tylko w różnych organizacjach, ale również w szkole.

Projekt składa się z 3 części: fazy przygotowawczej, warsztatu oraz ewaluacji. Do pierwszej i ostatniej jest wykorzystywana platforma e-learningowa. W części wstępnej właśnie za pomocą narzędzi internetowych mieliśmy okazję poznać się nawzajem oraz zapoznać się z tematyką szkolenia. Próbowaliśmy zdefiniować, czym jest edukacja pozaformalna na bazie własnych doświadczeń lub przemyśleń. Dyskutowaliśmy ze sobą o sposobach użycia tej metody. Ponieważ jest to projekt międzynarodowy, zastanawialiśmy się również na stereotypowym spojrzeniem na każdy z naszych narodów. A podstawą do refleksji był zabawny quiz przygotowany przez nas wszystkich. Na koniec próbowaliśmy ocenić, na ile młodzież, z którą pracujemy w szkołach i różnych organizacjach, a nawet w ta, z którą obcujemy domu jest zmotywowana do rozwoju, zmiany, próbuje realizować swoje marzenia.

TrenerzyDrugą część projektu stanowił niezwykle emocjonujący warsztat, który odbył się w dniach 1-5 grudnia w Teresinie pod Warszawą. Przyjechali do nas uczestnicy z 7 krajów: Hiszpanii, Rumunii, Grecji, Portugalii, Finlandii, Bułgarii i Polski. Trenerami byli Maria Carbunaru z Rumunii, Katarzyna Głozak z Polski oraz Jo Claeys z Portugalii.

Jak wspomniał Jo, trener Edukacji Pozaformalnej z niezwykle dużym doświadczeniem szkoleniowym i praktycznym warsztaty w grupach narodowych prowadzi się znacznie szybciej. Komunikacja jest prosta, bo ludzie używają swojego języka ojczystego. Znaczenie słów wydaje się być oczywiste, znacznie sprawniej pokonuje się kolejne szczeble wiedzy i umiejętności. Tym razem jednak nie dość, że szkolenie było prowadzone po angielsku, a nasza znajomość tego języka miała różny poziom, to jeszcze wśród nas były osoby niedosłyszące. To zdecydowanie spowalniało komunikację, zmuszając nas do spojrzenia na porozumienie między ludźmi z innej perspektywy. Nie tylko musieliśmy uważnie słuchać sieNFEisMyPower_Teresinbie nawzajem i upewniać się, czy na pewno dobrze się rozumiemy, ale też konieczne było uwzględnienie potrzeb ludzi niedosłyszących. Przekaz mógł do nich dotrzeć tylko wtedy, kiedy każda osoba wypowiadała się po kolei, tak aby tłumacz mógł przełożyć to na język migowy. Niezwykle uwrażliwiające doświadczenie🙂

Dzięki platformie już o trochę o sobie wiedzieliśmy. Na warsztacie poszliśmy więc o krok dalej, co pogłębiło wzajemne zaufanie i chęć współpracy. Bardzo poruszające było to, kiedy każdy z nas otrzymał imię w języku migowym, stworzone na podstawie naszego wyglądu, zachowania, zainteresowań. Ważnym elementem wymiany i budowania sieci wsparcia były wieczory spędzane w podgrupach. Do tego doszły jeszcze spotkania z polskimi rodzinami, które zaprosiły nas do siebie na Polonezkolację. A następnie odwiedziły nas w Teresinie, kiedy to my mogliśmy ich ugościć różnymi przysmakami przywiezionymi z każdego z 7 krajów. Była więc portugalska nalewka z kasztanowca i ziarna łubinu, rumuńska zakuska, greckie oliwki, hiszpańska sangria i paelia, fińskie mięso z renifera, bułgarski napój z jogurtu i ogórków, polski smalec, śledzie i miód dwójniak, i wiele innych pysznych rzeczy. Wieczór urozmaiciła muzyka z różnych krajów. Tańczyliśmy m. in. poloneza i „Greka Zorbę”.

Samo szkolenie było przeprowadzone zgodnie z zasadą „mniej znaczy więcej„. Trenerzy stale dostosowywali swoje plany do grupy, jej potrzeb i tempa pracy. Każde ćwiczenie, zgodnie z zasadami edukacji pozaformalnej miało swój czas na działanie, omówienie i refleksję. Mieliśmy okazję, zdefiniować przedmiot szkolenia, poznać narzędzia, przenieść je do naszego świata, a nawet wstępnie opracować plany zajęć z zastosowaniem metod pozaformalnych. Wszystko to osiągnęliśmy świetnie się bawiąc.

Teraz przed nami ostatni etap. Trzeba będzie dopracować nasze plany lekcji i zastosować je w praktyce, a następnie podzielić się z innymi rezultatami. I to znowu na platformie e-learningowej.

Na koniec kilka słów o tym, czym jest edukacja pozaformalna. W przeciwieństwie do edukacji nieformalnej, która odbywa się zupełnie bezcelowo, niejako przypadkiem w różnych sytuacjach, każdego dnia, w domu, na ulicy, w pracy, w wolnym czasie, edukacja pozaformalna ma cel i jest zaplanowana, a także do pewnego stopnia ustrukturyzowana. Jest skierowana często to wybranych grup i organizowana w różnych środowiskach i sytuacjach. Może być prowadzona przez profesjonalnych trenerów lub wolontariuszy. To, co jednak ważne, tym razem w zestawieniu z edukacją formalną, nie jest ona wpisana do programu nauczania, jest dobrowolna i nie kończy się egzaminem czy testem, czyli nie podlega żadnej formalnej ocenie. Młodzi ludzie, którzy są podmiotem tego typu działań biorą udział w doświadczeniu, a następnie dzięki refleksji przyswajają nie tylko nową wiedzę, ale mają szansę poćwiczyć umiejętności i zmienić postawy. I jeszcze istotna podpowiedź: Jeśli organizujesz przedsięwzięcie metodą pozaformalną pozostaw jak najwięcej inicjatywy młodzieży – niech sami szukają rozwiązań, planują i działają. Ty tylko udzielaj wsparcia. Jeśli się okaże, że masz pełne ręce roboty, to oznaka, że trzeba coś zmienić.

Niedługo zamieścimy przykładowe działania, które będzie można zastosować w pracy z młodzieżą. Zapraszamy do śledzenia wpisów na naszej stronie 🙂

Projekt jest realizowany ze środków ProgramuErasmus plus

Więcej informacji na stronie Edukacja Pozaformalna

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *